.post img { max-width: 500px; /* Adjust this value according to your content area size*/ height: auto; خلوت انس
گاهى كه تنهايى، آينه برمى‏دارى و به چهره خويش مى‏نگرى، تا نيك و بد و زشت وزيباى آن را ببينى.
خلوت با خويش، براى شناخت «خود»! شايد در حضور جمع، شرم كنى، ولى درتنهايى، خجالت و شرمى نيست، چون نگاه و مراقبتى نيست، جز همان كه نگاهش همه جاهست و مراقبتش دائمى است.

ماه رمضان، به نوعى فصل محاسبه است.

«محاسبه‏» و «مراقبه‏» هم يك آينه است، اما ... پيش چهره جانت و در برابر روحت! و ... شايد در حضور جمع و در ازدحام روزمرهگى نتوانى و مجالى نيابى تااز خودت حساب بكشى.


اينجا هم خلوت و تنهايى و فراغت، چاره ‏ساز است.
 
لحظات سرشار از بركات و معنويات رمضان از همين فراغتهاى مطلوب و دوست داشتنى ‏است.
فرصت ‏خلوت با خويش و خداست، ساعات حضور در مجلس «مراقبه‏» و «محاسبه‏»است، موعد امتحان اخلاص است، فرصتى است تا «دفتر دل‏» را بگشايى و «كتاب عمل‏»را بازخوانى كنى.
تو كه مى‏گفتى: مجال و حالى نيست، گرفتاريها و مشكلات و ...

فرصتى براى «رسيدن به خود» نمى‏گذارد، اينك، اين همان مجال و فرصت ناب!

تو بايد آموخته و تمرين كرده باشى، «تنهايى در جمع‏» را، «خلوت‏» در «ازدحام‏»را، «سكوت در هياهو» را، رمضان چيست و تو در كجاى اين «قطعه‏اى از بهشت‏» قرار دارى كه موهبت ‏خدا براى زمينيان است؟
با كدام دعوت به اين ضيافت آمده‏اى؟
سر كدام سفره و مائده معنوى نشسته‏اى و فيض حضورت و بهره آمدنت چيست؟
اين نيز نوعى محاسبه و حساب كشيدن از خويش را مى‏طلبد.

سر سفره ضيافت الهى نشسته‏اى.

سحرهاى پر بركت، افطارهاى پرمعنويت، شبهاى دعاى افتتاح و كميل ، جلسات دعا وترتيل و تلاوت و تواشيح ، حالات پرجذبه انس با قرآن و مفاتيح، تهجد و سحرخيزى وچشمان بيدار قبل از فجر دعاهاى روزانه ، همه و همه مائده‏هاى آسمانى اين «شهرالله‏» است و تو را فرا خوانده‏اند، تا به قدر تشنگى و توان و در حد ظرفيت وجودى ‏از اين «چشمه رحمت‏» بنوشى و از «جان جامه تقوا» بپوشى و در راه عبوديت ‏خدا بكوشى.

اينك كه آمده‏اى و مهمان اين بزم حضورى، وقت تنگ و مجال گذرا را بايد مغتنم ‏شمرد.
با چه آمده‏اى و با چه بازمى‏گردى؟
 
و كدام تغيير حالت و خصلت و عادت را از اين «ماده خودسازى‏» به ارمغان خواهى ‏برد؟
خودمانى بودن با خدا هم موهبتى است! كسى نيست كه بشنود، خودت هستى و خدايت.

با خودت صميمى باش، يك ‏رو و خودمانى و بى‏پرده.
كمى در كوچه پس كوچه‏هاى روح خويش بگرد.
لحظاتى «كارنامه‏» خود را مرور كن، چه مى‏بينى؟...
نقاط روشن آن بيشتر است، يا نقاط تيره‏اش؟
«حسنات‏» و «سيئات‏»، چه نسبتى با هم دارند؟


ماهها انتظار مى‏كشيدى كه باز هم «ماه خدا» فرا رسد و دست نياز و پاى طلب، به اين آستان و اين سوى ، برآورى و بكشى.

براى فرا رسيدن دوباره «شبهاى قدر» لحظه ‏شمارى مى‏كردى.
 
هنوز لذت اشك ريختن‏ها و ناليدن‏ها و تضرعهاى شبهاى «احياء» در كام جانت ‏باقى ‏است و طراوت معنويت ‏بار آن همخوانى و همنالى با انبوه خداجويان عاشق و صادق، هنوز هم چون نسيمى خوشبوى، فضاى جانت را معطر ساخته است.
بنا بود در رمضان گذشته ، آمرزيده شوى و «غفران الهى‏» را چون مدالى بر گردن ‏بياويزى، اما چه شد؟

امسال، رمضان همان حال و هواى معنوى را دارد.
 
رحمت الهى هميشه جارى و سارى است ، اگر كوتاهى است، از ماست. «گر گدا كاهل ‏بود، تقصير صاحبخانه چيست؟» آن اشكها و ناله‏ها چه شد و كجا رفت؟
تنها براى آن چند «شب قدر» نبود.
قرار نبود كه آن گريه‏ها و تضرعها و از عمق جان به درگاه خدا ناليدن‏ها و خود را حقير و فقير و مسكين و نيازمند ديدن و دانستن‏ها مخصوص «شبهاى احيا» باشد ودر فضاى مسجد و مصلا جا بماند.
امسال هم، قرار نيست كه تاملات رمضان را، شبهاى سرنوشت ‏ساز قدر را، لحظات‏ نورانى و عرفانى سحر را، حالات خوش جلسات دعا و قرآن را، حضور قلب نماز شب ونوافل را در ماه رمضان جا بگذارى و باز هم عريان از اين همه جامه‏هاى بهشتى، وارد شوال شوى.

پس «عيد فطر» براى چيست؟
آنچه عيدى خواهى گرفت، بايد در طول سال و همه عمر، همراه داشته باشى، خرجش‏ نكنى، جايى جا نگذارى، گم نكنى، از دستت نگيرند ...
راستى ... سوغاتت در اين سفر معنوى به «شهر الله‏» چيست؟
بارى ... آينه بردار، كمى در خويش بنگر، در خلوت خويش، با خودت صميمى باش.
كيستى، كجايى؟ چه مى‏كنى؟ چه دارى؟
رمضان را مفت از كف مده!


*ماه وصال ...ضیافت نور (ویزه نامه ماه مبارک رمضان )*

نظرات شما عزیزان:

نام :
آدرس ایمیل:
وب سایت/بلاگ :
متن پیام:
:) :( ;) :D
;)) :X :? :P
:* =(( :O };-
:B /:) =DD :S
-) :-(( :-| :-))
نظر خصوصی

 کد را وارد نمایید:

 

 

 

عکس شما

آپلود عکس دلخواه:






موضوعات مرتبط: ضیافت نور
برچسب‌ها: ویزه نامه ماه مبارک رمضان

تاريخ : سه شنبه 8 / 2 / 1399 | 4:0 | نویسنده : اکبر احمدی |