تجسم عمل در برزخ:
به موجب بعضی از روایات اعمال هر انسان از لحظات بعد از مرگ یعنی در مراحل ابتدائی عالم
برزخ تمثیل و تجسم می‌یابد و صاحب قبر در ملکوت قبر با چشم برزخی آن را می‌بیند و تا قیام
قیامت با او خواهد بود.
امام صادق (ع) می فرماید:
وقتی شخص با ایمان را در قبرش می‌گذارند دری به رویش گشوده می‌شود و جایگاه خود را در بهشت می‌بیند از آن دری که به عالم غیب گشوده شده مردی با چهره زیبا خارج می‌شود شخص با ایمان به او می‌گوید تو کیستی که من از تو زیباتر ندیده‌ام.
پاسخ می‌دهد من نیت خوب تو هستم که در دنیا بر آن بودی و عمل خوب تو هستم که در دنیا انجام دادی وقتی شخص کافر را در قبرش می‌گذارند دری به رویش گشوده می‌شود و جایگاه خود را در آتش می‌بیند سپس از آن در مردی زشت رو خارج می‌شود
امام فرمود: شخص کافر به او می‌گوید تو کیستی که من صورتی از تو قبیح‌تر ندیده‌ام؟
پاسخ می‌دهد من عمل بد تو هستم که در دنیا انجام می‌دادی و
نیت ناپاک تو هستم که در دل داشتی.(1)
عذاب برزخی:
روایاتی که در باره عذاب قبر و ثواب قبر وارد شده است راجع به همان
بدن برزخی است که به مناسبت ارتباط عالم برزخ هر کس به قبر آن کس از
آن تعبیر به عذاب قبر شده است.
علی (ع) می‌فرماید:
از بندگان خدا بعد از مرگ برای کسانی که آمرزیده نشده‌اند عذاب و درد قبر شدیدتر از مرگ است پس از تنگی و تاریکی و وحشت و غربت آن بهراسید همانا قبر هر روز ندا می‌کند منم خانه غربت منم خانه وحشت و منم خانه کرم, قبر برای مؤمنین همانند باغی است از باغهای بهشت و یا گودالی از گودالهای جهنم.(2)
عذاب در قبر چنان وحشتناک است که در مقابل عذابهای آن مجرمین از وحشتهای دنیوی نمی‌ترسند چون در مقابله با آن وحشتها ناچیز است،
علی (ع) می فرماید:
عذاب در قبر برای آنها به قدری شدید است که وقوع حوادث هراس انگیز و زلزله و اضطراب و
وحشتهای دنیا آنها را به وحشت نمی‌اندازد.(3)
1-فروع کافی ج 3 ص 241.
2- بحار ج 77 ص 388.
3- نهج البلاغه خطبه 221.
