ماه برکت زِ آسمان میآید
صوت خوش قرآن و اذان میآید
از خواب که بیدار میشوی در ظلمات شبانگاه و در مقابل سفره سحری ناگاه خود را بیدار و هشیار مییابی. با چشمهایی سرخ و خواب آلود، و در میان خواب و بیداری با بی میلی غذا را در دهان میگذاری. یازده ماه در ناز و نعمت و
************************************************************
ماه برکت زِ آسمان میآید
صوت خوش قرآن و اذان میآید
از خواب که بیدار میشوی در ظلمات شبانگاه و در مقابل سفره سحری ناگاه خود را بیدار و هشیار مییابی. با چشمهایی سرخ و خواب آلود، و در میان خواب و بیداری با بی میلی غذا را در دهان میگذاری. یازده ماه در ناز و نعمت و چشیدن هر نوع چرب و شیرین آزاد بودهای اما از امروز یک ماه باید دلت را روزهسرا کنی. ناگاه بانگ اذان در گوش فلک دمیده میشود و همه و همه و همه این بار آمادهاند.
اذان را که گفتند تمام روز آینده را از خاطرات سال پیش به یاد آوردم که چگونه بیتاب میشدم. اما به راستی که به یاد آوردنش تا کی بود مانند دیدن؟ نماز را که خواندم، دوباره به بستر گرم و نرم بازمیگردم.
صبح و شاید کمی نزدیک به ظهر که از خواب بر میخیزم. تقریباً ساعت یازده ظهر است و من هیچ از روزهداری نمیدانم. هنوز گویی زندگی ام زندگی روزهای عادی است. دقیقهها و ثانیهها مثل همیشه به سرعت میدوند و میروند و همه همانی هستند که بودند و تا ساعت دیگر نخواهند بود. سکوت زیبایی بر همه جا حاکم است.
همه دشواریها از بعدازظهر به من روی میآورند. در روزهای رمضان عشق و حالهای روزانه مانند خورشیدی تابان در میان تابستانی داغ و سوزان در گرمترین حالت خود طلوع میکنند و در تاریکترین و نیمه جانترین حالتشان در دم دمهای شب غروب میکنند و بعد از نیم ساعت دوباره جانی دگر میگیرند و این بار چون ماه میشوند. به راستی که روزه در ساعات اول بهشت است ولی در ساعات آخر کوه کندن است.
در عصر در خانه با بیتابی از این اتاق تا آن اتاق میرفتم تا دقایق زود سپری شود اما دمادم غروب فقط چشمانم را بسته بودم. هر لحظه توانم نصف میشد. زمان و به خصوص یک ربع مانده به اذان مانند یک سال میگذشت. تا زمانی که ناگاه بانگ اذان مرا زنده کرد، چشم گشودم و لبخند زدم. و این پایانی برای ماموریتی سخت بود ولی آخرش خوش تا سحری دیگر و شروعی دوباره برای مبارزه با نفس آغاز گردد.
************************************************************
