به اين داستان توجه كنيد: محمد بن على عراقى نقل مى كند كه در ميان مژگان من قطعه گوشت خطرناكى روئيده بود. مرا براى معالجه به يك نفر يهودى جراح كه در بغداد مطب داشت، راهنمايى كردند، گفتم: هرگز خود را تسليم دشمنان خدا و اسلام نمى كنم.
شبى در خواب ديدم، يك نفر به من گفت: اگر بخواهى اين گوشت از مژگان تو برطرف شود، به دنبال هر وضويى كه مى گيرى، سوره مباركه حمد را تلاوت نما. من هم بعد از اين خواب، مداومت به خواندن سوره حمد كردم. روزى در وقت وضو ساختن دست بر آن گوشت زدم ناگاه به بركت تلاوت سوره حمد بر زمين افتاد و من راحت شدم.(13)
در حديثى آمده است: سوره حمد را چهل مرتبه بر ظرفى پر از آب بخوانيد و آن آب را به سر و صورت و بدن مريض بريزيد او را نفع دهد و شفا حاصل گردد.(14)
نقل شده است: يكى از دستهاى هشام بن عدى همدانى در جنگ صفين قطع شد. حضرت على (عليه السلام) آن دست را به جاى خود گذاشت و آهسته دعايى خواند، به طورى كه فقط لبهاى ايشان حركت مى كرد و مقدارى از عباى خود را پاره كرد و بر آن پيچيد، فى الفور دست او سالم شد. بعد از مدتى آن شخص پيش حضرت على آمد و گفت:
يا على! آن روز چه دعايى خوانديد كه دست بريده من سالم شد؟ فرمود: سوره مباركه حمد را خواندم. هشام با حالت توهين آميزى گفت: سوره حمد را خواندى!؟ تا اين جمله را گفت فورا دست او قطع شد. اميرالمؤ منين (عليه السلام) هم، بدون اين كه عملى انجام دهد او را به حال خود گذاشت و رفت و تا آخر عمر دست او قطع بود.(15)
