

شعر در عزای امام علی علیه السلام
ناله کن اى دل به عزاى علىّ
گریه کن اى دیده براى علىّ

شعر در عزای امام علی علیه السلام

ناله کن اى دل به عزاى علىّ
گریه کن اى دیده براى علىّ
کعبه ز کف داده چو مولود خویش
گشته سیه پوش عزاى علىّ
عُمْر علىّ، عُمْره مقبوله بود
هر قدمش سعى و صفاى علىّ
دیده زمزم که پر از اشک شد
یاد کند زمزمه هاى علىّ
تیغ شقاوت ، سر او را شکافت
کوفه بود، کوه مناى علىّ
عالم امکان شده پر غلغله
چون شده خاموش صداى علىّ
نیست هم آغوش صبا بعد از این
پیک ظفر بخش لواى علىّ
منبر و محراب کشد انتظار
تا که زند بوسه به پاى علىّ
ماه دگر در دل شب نشنود
صوت مناجات و دعاى علىّ
آه که محروم شد امشب دگر
چشم یتیمان ز لقاى علىّ
مانده تهى سفره بیچارگان
منتظر نان و غذاى علىّ
واى ! امیر دو سرا کشته شد
خانه غم گشته سراى علىّ
پیش حسین و حسن و زینبش
خون چکد از فرق هماى علىّ
شاعر : آقاى حسان
