قرآن را با کتب محرّف دیگر قیاس می کنیم: آیا کتابی که خدا را این اندازه محدود و ناقص به حساب آورد که آدم را پشت درخت ها نبیند و یا با یعقوب از شب تا صبح کشتی بگیرد و مانند آن، قابل اطمینان است؟ و آیا خدایی که این گونه معرفی شود، لیاقت پرستش دارد؟[1]
آیا خدایی که از آفرینش آدم در زمین پشیمان شود و در دل خود محزون گردد، لایق حمد و سپاس است؟[2]
آیا خدایی که بر ملائکه سوار شود و دود از دماغش خارج گردد، مستحق اطاعت است؟[3] و صدها اباطیل دیگر.
بدیهی است که ما به یاری قرآن مجید- کتاب آسمانی ای که حتّی یک کلمۀآن هم کم نشده و زیادی نپذیرفته- این موهومات را به دور می ریزیم و چنین خدای ناقص و محدود و نادان را نادیده می گیریم و به خدای قادر متعال و علیمی که «لَیسَ کمِثْلِهِ شَی ء»[4] توجّه می کنیم؛ همین قرآن که ضامن بقایش، ذات ذوالجلال او می باشد، او را چنین معرفی می کند:
«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ* اللَّهُ الصَّمَدُ* لَمْ یلِدْ وَ لَمْ یولَدْ* وَ لَمْ یکن لَهُ کفُوًا أَحَدٌ»[5]
ما روی نیاز را به سوی کسی متوجه می کنیم که از همۀجهات، یگانه است. ذات او مستجمع جمیع کمالات و مبرّا از هر عیب و نقصی است. ما به پروردگاری معتقدیم که قائم و غنی بالذّات است؛ توالد و تناسل، شریک و همسر گرفتن در پیشگاه احدیت او
راه ندارد؛ زیرا تمام این ها از صفات مخلوق است.
ما به هدایت قرآن مجید، متعبّد پروردگاری هستیم که حضرت عیسی- که مسیحیانِ گمراه، او را پسر خدا می دانند- زبان به عبودیت او در گهواره می گشاید و می گوید:
«إِنِّی عَبْدُاللَّۀاتنِی الْکتبَ»[6]
آری ما به خدایی معتقدیم که عقول خردمندان بر آن صحه می نهد و مقابل تصوّرش به عجز خود معترف است. [7]
پی نوشت
[1] تورات، سفر تكوين، باب 32، آيهى 124
[2] همان، سفر پيدايش، باب 6، آيهى 6
[3] همان، كتاب دوم سموئيل، باب 22، آيهى 9
[4] « چيزى همانند او نيست.»( شورى/ 11)
[5] « بگو: حق اين است كه خدا يكتا و يگانه است؛ خدا تنها بىنيازى است كه نيازها بدو برند. نزاده و زاده نشده است و هيچ كس مر او را همتا و همانند نبوده و نباشد.»( توحيد/ 1- 4)
[7] مركز فرهنگ ومعارف قرآن، جرعهاى از زلال قرآن، 6جلد، موسسه بوستان كتاب - قم، چاپ: دوم، 1389.
