پيام مديريت وبلاگ : با سلام خدمت شما بازديدكننده گرامي ، به وبلاگ من خوش
آمديد .لطفا براي هرچه بهتر شدن مطالب اين وبلاگ ، ما را از نظرات و پيشنهادات خود
آگاه سازيد و به ما در بهتر شدن كيفيت مطالب وبلاگ کمک کنید .
پرواز در محراب ( شهادت امام علی علیه السلام)
علی جان، دست تو دشت برکت و چشمانت چشمه عاطفه. نگاهت خواستگاه مهر و قلبت قبله اخلاص بود. در زندگی تو، ایمان، ایثار، عشق و عرفان تفسیر می شد و انسانیت به اوج می رسید.
تو والاترینآرمان بشری و تو شکوهمندترین قاموس ارزش هایی. در محراب نیایشگر اشک ریزی که سر بر خاک می سایید؛ در میدان، رزم آور قهرمانی که شمشیرش حماسه می آفرید؛
در کوچه، پیر دل جویی که دستش گره می گشاد؛
در بازار، ناظری عادل که با نیرنگ ستیز می کرد؛
بر منبر، خطیب سخن آفرینی که طوفان احساس ها
را بر می انگیخت و گنجینه خردها را می گشود؛
و در همه جا اسوه و الگویی که انسانیت،با عطشاو را می طلبید.
علی، اسوه انسان کامل بود.
امشب، شب فرو چکیدن قطره قطره دل هاست، شب گریه ستاره هاست. امشب، زمین سیاه پوش غمی سرخ است و فردا، جاری ناله در همه سو پیداست.
امشب دل آسمان گرفته و آرامش از همه جا رخت بر بسته است، و فردا توفان سهمناک حادثه ای تلخ، دل های مؤمنان خدا را سخت می لرزاند.
فردا پرندگان آسمان، پروازی سیاه می کنند، پروانه ها به گل ها تسلیت می گویند و قاصدک ها، دیگر خبری از شادمانی و سرور زمزمه نمی کنند. فردا، همه جا و همه چیز به رنگ عزاست.
این همه در سوگ و ماتم «مرتضی» است؛ او که آسمانی ترین عاشق حق بود و از ردای معطرش، ایمان می چکید و در نگاهش آفتاب می خندید. مکه از او شرف گرفت و مدینه به او افتخار می کرد. برکت دستان مبارکش، پایگاه توحید را از لوث بتان پاکیزه کرد و خیبر کفر را بازوان الهی او شکست.
ذوالفقارش، فقرات ایثار و عشق را راست نگه می داشت. او محور حق بود و مدار ایمان و شمشیری که بر فرق مطهرش فرود آمد، جهان را سوزاند و عشق را یتیم کرد، ایمان را به سوگ نشاند و در جان ما درد و ماتم ریخت.
علی علیه السلام در یک نگاه
امیرمؤمنان علی علیه السلام در صبح روز جمعه، سیزدهم رجب ده سال قبل از بعثت، در خانه کعبه در شهر مکه دیده به جهان گشود و این از افتخارات بی نظیر آن حضرت است که در مقدس ترین مکان و کانون توحید و خداپرستی که بعدها قبله گاه مسلمانان شد، به دنیا آمد.
امیرمؤمنان نخستین مردی بود که دعوت و ندای پیامبر اسلام را لبیک گفت و از همان سال های نخست، همراه همیشگی رسول خدا صلی الله علیه و آله به شمار می رفت.
او در تمامی جنگ های بین سپاه اسلام و مشرکان تا سرحد جان از فداکاری و ایثار فروگذاری نمی کرد و بزرگ ترین پیروزی های اسلام به دست مبارک آن حضرت انجام می شد. وجود علی علیه السلام همواره وقف فقیران و مستضعفان بود و در تاریکی های شب، در حالی که کوله باری از غذا بر دوش داشت، به در خانه بینوایان می رفت و به آن ها یاری می رساند.
حکومت اسلامی آن حضرت علیه السلام الگوی کامل حکومت هاست که در آن، عدالت بالاترین شعار بود. سرانجام آن امام همام در حالی که 63 سال از عمر با برکتش می گذشت، در شب نوزدهم رمضان سال چهلم، در محراب مسجد کوفه ضربت خورد و در روز بیست و یکم رمضان به شهادت رسید.
مسجد كوفه ببين عزم سفر كردعلى
با دلى خون ز تو هم قطع نظر كردعلى
مسجد كوفه مگر مسجدالاقصايى تو
كه ز محراب تو تا عرش سفر كردعلى
رفت آن شب كه به مهمانى امّ كلثوم
دخترش را ز غمى سخت خبر كردعلى
خبر از كشتن خود داد به تكبير و فسوس
هر زمان جانب افلاك نظر كردعلى
كس چو او روزه يك ساعته هرگز نگرفت
چون كه افطار به هنگام سفر كردعلى
گرچه جانش سفر تير بلا بود، آخر
پيش شمشير ستم فرق سپر كردعلى
ريخت بر دامن محراب ز فرق سر او
آنچه اندوخته از خون جگر كردعلى
گرچه در هر نفسى بود على را معراج
غوطه در خون زد و معراج دگر كردعلى
(سيد رضا مؤيّد)
فضاى كوفه غمبار است امشب غم از هرسو پديدار است امشب
سحاب غم گرفته روى مه را زمين و آسمان تار است امشب
همه ذرّات عالم بى قرارند هراسان چرخ دوّار است امشب
همه افلاك در سوز و گدازند شب افشاى اسرار است امشب
سرشگ از ديده جبريل جارى بسان درّ شهوار است امشب
ملايك در سما سر در گريبان نبى را ديده خونبار است امشب
نداى قَدقُتل مى آيد از عرش جهان مبهوت و افگار است امشب
چه در سر دارد آيا ابن ملجم كه لرزان عرش دادار است امشب
به محراب عبادت شاه مردان قتيل تيغ اشرار است امشب
ميان خاك و خون چون مرغ بسمل على سلطان احرار است امشب
عدالت را به خاك و خون كشيدند ز خون محراب گلزار است امشب
براى بهترين فرزند آدم همه عالم عزادار است امشب
ستون خيمه اشراق بشكست رسول حق عزادار است امشب
رخ مهتابى فرزند كعبه ز شوق وصل گلنار است امشب
بگفتا «فزت ربّ الكعبه» زيرا شب ديدار با يار است امشب
به گردون آه فرزندان زهرا جگرسوز و شرربار است امشب
ز چشم آسمان گر خون ببارد در اين ماتم سزاوار است امشب
ترا «فولادى» ار داغ على نيست چرا غم يار و غمخوار است امشب
(حسين فولادى)
دردل محراب خون جای من است نغمه تکبیر آوای من است
روزه ام را در سحر قاتل گشود زان بخون آغشته لبهای من است
بر خدای کعبه گشتم رستگار با شهادت چون تمنای من است
خون دلهایی که خوردم سالها از سرم جاری به سیمای من است
ای عدالت می شوی دیگر یتیم کز جفا بگسسته اعضای من است
هر چه می خواهی ببین زینب مرا کآخرین ساعات دنیای من است
گر چه ضرب تیغ زهر الود خصم آتش افکن بر سراپای من است
سرد می اید که بر جانم هنوز شعله ها از داغ زهرای من است
گر چه زخم سر شهیدم می کند قاتل من داغ دلهای من است
مؤید
مبنای شهادتطلبی
شهادت، متاع گرانبهایی است که هرکس قدرت خریداریاش را ندارد. شاهدی قدسی است که همگان لیاقت همآغوشی با او را نمییابند. شیرینی شهد شهادت را به هر کسی نمیچشانند.
امیر مؤمنان علی(ع)، آن یکّهتاز عرصه عشق و شهادت، مبنای شهادتطلبی و دستیابی به این فوز عظیم را اینسان بیان میدارد و صفات عاشقان شهادت را اینگونه مینمایاند و شور و شوق خود را نسبت به آن چنین توصیف میکند:
«مجاهدان شهادتطلب چنان به سوی خدا پر میکشند که تشنگان به جانب آب. بهشت در پرتو آذرخش نیزههاست. امروز خبرها در بوته آزمون ارزیابی میشوند و به خدا سوگند که اشتیاق من به صحنه نبرد [و شهادت] و رویارویی با دشمن، بیش از شوقی است که آنان به زندگیشان دارند».
علی علیه السلام در کلام پیامبر خدا صلی الله علیه و آله
ولایت علی علیه السلام
رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در هر فرصت و موقعیت مهمی که پیش می آمد، درباره فضیلت های امیرمؤمنان و جانشینی ایشان بعد از خودشان سخن می گفتند و همگان را بر این امر آگاهی می دادند. ایشان از آن جمله فرمودند: «هر کس دوست دارد همانند من زندگی کند و همانند من بمیرد و همانند من در بهشت جاودان باشد که خداوند بزرگ آن را به من وعده داده...، باید ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام را بپذیرد، زیرا علی شما را از هدایت منحرف نمی کند و در گمراهی نمی اندازد».
آینه تمام انبی
امام علی علیه السلام آینه تمام نمای فضایل و کمالات، پیامبران گذشته است. رسول اکرم صلی الله علیه و آله در سخنانی در این باره فرمود: «هر کس می خواهد به عزم و اراده نوح، به علم و دانش آدم، به صبر و بردباری ابراهیم، به زیرکی و درایت موسی، و به زهد و بی رغبتی عیسی به دنیا بنگرد، باید به علی بن ابی طالب نگاه کند».
پرچم هدایت
روایت مفصلی از رسول خدا صلی الله علیه و آله درباره فضیلت های امیرمؤمنان علیه السلام نقل شده که در گوشه ای از آن چنین آمده است: «خداوند درباره علی به من سفارش کرده و به مطلبی خبر داده است، به پیرو آن سفارش، من گفتم: به یقین، علی پرچم هدایت، و امام و پیشوای اولیای من و نور کسی است که از من پیروی کند، علی کلمه من است که به حقایق و پنهان ها آگاه می باشد، و آن کلمه ای است که آن را ملازم مردمان باتقوا کرده ام، به یقین کسی که او را دوست بدارد، مرا دوست داشته و کسی که از او پیروی کند، از من اطاعت کرده است».
بدرود، کوچه های بی وفا!
چشم انتظارِ چه نشسته اید، کوچه های بی وفا؟ آن عابر مهربان، امشب شما را به رونق گام های خویش، بار نخواهد داد
چه بیهوده در خود می لولید، تأسف های کوفی؟!
آن بزرگ صبور، دیگر شِکوه های شما را در چاه نخواهد ریخت.
اشک بریزید، یتیمانِ زمین؛
هیچ کس پس از او در حق شما پدری نخواهد کرد!
محبوبه زارع
تفكر على (ع) در شب نوزدهم
به گفته جرج جرداق امام (ع) در شب شهادت ساعتى زانوها را در بغل گرفت و لحظاتى به فكر فرو رفت . گذشته زندگى خود را از روزگاران دور به نظر آورد، به ياد آورد:
- روزگار كودكى و حيات خود را در خانه پيامبر (ص) كه سايه او را بر سر داشت و دست پر مهر او را در بازوگيرى از او.
- روزگار قبول اسلام و رنج ها و مرارت هايى را كه در دوران قبل از هجرت متحمل شده و شايد زجرها و شكنجه هاى ياران و مؤ منان اوليه بود.
- شب هجرت و ساعات پر هراس شب را كه به اتكاى پروردگار در بستر رسول خدا (ص) خوابيد تا او جان سالم به در برد و در خدمت رشد بشريت باشد.
- دوران پس از هجرت تا زمان فوت رسول خدا (ص) كه سراسر آن به جنگ و درگيرى با جاهلان و مشركان گذشت و در فاصله 10 سال ، 84 غزوه و يا كمتر را پشت سر گذارده بود.
- دوران سقيفه و پايه گذارى ها و صدمات و لطمات ناشى از آن غصب خلافتى كه سبب شد او 25 سال از دوران عمر خود را به دور از اعمال قدرت اسلامى بگذراند.
- ياران و دوستان و وفاداران كه هر كدام يا در ميدان به شهادت رسيدند و يا ترور شدند و يا با مرگ طبيعى رخ به نقاب خاك كشيدند
حالات على (ع) در شب نوزدهم
از آن همه رنج ها و افسردگى دلش گرفت ، به ويژه از آن بابت كه خود را تنها يافت . با قلبى پر از تاءثر آماده مرگ شد. به خصوص از آن بابت كه او زحمات پيامبر و مجاهدان و شهداى اسلام را در معرض هدر و تلف مى ديد.
على متاءثر است از اينكه دوستان وفادارى چون مالك اشتر، محمد بن ابى بكر، سلمان فارسى ، ابوذر، عبدالله خباب و... را از دست داده و برخى از اينان به حيله و نيرنگ كشته شده اند و يا با رنج و تاءسف از دار دنيا رفته اند.
او در ذهن خود خيانتكاران و خائنان را به محاكمه مى كشد و بدكاران را نمى بخشد، به ويژه آنها كه لطماتى بر پيكر اسلام وارد آورده و زحمات رسول خدا (ص) را ناديده گرفته اند. در پيشگاه خدا به شكايت مى پردازد و...
شِکوه از یاران و آرزوی شهادت
علی(ع) در طول حکومت خویش همواره همآغوش با تنهایی و غربت بود.
ناپایداری و سستعنصری یارانی که در هنگامههای سخت عقب مینشستند و تنهایش میگذاشتند و فرمان مولایشان را اطاعت نمیکردند، اینها همه، سینه صبور علی(ع) را میفشرد و قلب نیرومندش را به دردی جانکاه مبتلا ساخته بود تا آنجا که در آغوش کشیدن مرگ را از هر چیز دیگری خوشتر میداشت و از خدا چنین درخواست میفرمود:
«از خدا میخواهم که به زودی از یارانی چنین، آسودهام کند که به خدا سوگند، اگر رویارویی با دشمن و رسیدن به فیض شهادت را امید نبسته بودم و با این دلخوشی، خود را برای مرگ آماده نمیکردم، حتی ماندن یک روز با اینان را دوست نمیداشتم و یکبار دیدنشان را هم تحمل نمیکردم.»
شهادت، آرمانی بلند
شهادت چنان بلندمرتبه و ارزشمند است و اسلام بدین مرگ سرخ، چنان عظمت و اعتلا بخشیده است که از آن آرمانی بلند ساخته است. این شهادتخواهی و آرمانطلبی در سخن علی(ع) پژواکی پرطنین یافته و در عرصه جهاد و پیکار به دعای اصلی او مبدل شده است:
«نَسْأَلُ اللّهَ مَنَازِلَ الشُّهَدَاءِ وَ مُعَایَشَةَ السُّعَدَاءِ وَ مُرَافَقَةَ الْأَنْبِیَاءِ؛ دست یافتن به جایگاه شهیدان، و همزیستی با سعادتیافتگان و همدمی با پیامبران را از خداوند مسألت داریم».
