پرنده گفت: نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است. درهای آسمان بارها به روی تو باز می شوند اما تو قدردان فرصت ها نیستی. انسان که تازه به خودش آمده بود و فهمیده بود اوضاع از چه قرار است دیگر نخندید. انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورده بود .
کم کم داشت به یاد می آورد که بارها و بارها به او فرصت پرواز داده شده است، انگار همین دیروز بود که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به همه انسان ها اعلام کرد که اگر می خواهید پرواز کنید درهای آسمان باز شده است:
(إنَّ أبوابَالسَّماءِ تُفتَحُ فی أوَّلِلَیلَةٍ مِن شَهرِ رَمَضانَ ولاتُغلَقُ إلى آخِرِلَیلَةٍ مِنهُ؛ درهاى آسمان در شب اول ماه رمضان گشوده مىشود و تا آخرین شب این ماه بسته نمىشود.) (بحارالأنوار: ج 96، ص 344)
اما او کاری به آسمان نداشت و آن قدر خود را گرفتار زمین کرده بود که اصلا نفهمید که چه زمانی این فرصت تمام شده است .
پرنده گفت: غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم كه پر زدن از یادشان رفته است. درست است كه پرواز برای یك پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نكند فراموشش می شود. پرنده این را گفت و پر زد .
مناظره زیبای انسان و پرنده با همه افرادی که پر زدن را فراموش کرده اند حرف می زند ،حرف هایی که می تواند شوق پرواز را در دل هر انسانی بیدار کند. اصلا قرار هم همین است که همه پرواز کنند مگر خداوند متعال در داستان بلعم باعورا نفرمود که ما می خواستیم او به آسمان ها پرواز کند ولی او زمین را ترجیح داد و خود را برای همیشه غرق در بلا و مصیبت کرد :
(وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواه: و اگر مىخواستیم، قدر او را به وسیله آن [آیات] بالا مىبردیم، امّا او به زمین [=دنیا] گرایید و از هواى نَفْس خود پیروى كرد.)(الأعراف: 176)
خداوند در ابتدا به همه انسان ها نعمت پرواز را ارزانی می کند، اما این انسان است که با اعمال و رفتار خود توان پرواز را از دست می دهد، به راستی چه عملی می تواند مانع از آسمانی شدن انسان ها شود؟
امام صادق علیه السلام در جواب این پرسش مهم می فرمایند:
به تعبیر امام صادق علیه السلام گناهان مانع بزرگی در پرواز کردن آدمی به آسمان ها محسوب می شوند و مانند وزنه های سنگینی هستند که با وجود آنها پرواز معنایی ندارد
(و ما انعم اللّه علی عبد نعمة فسلبها ایاه حتی یذنب ذنباً یستحق بذلك السَّلب؛ خداوند نعمتی به بندهای نداده تا از او بگیرد، جز آنكه گناهی انجام دهد كه به سبب آن، نعمت از او گرفته شود.) (بحار الانوار ،ج70،ص339)
گناهان به تعبیر امام صادق علیه السلام مانع بزرگی در پرواز کردن آدمی به آسمان ها محسوب می شوند و مانند وزنه های سنگینی هستند که با وجود انها پرواز معنایی ندارد و به همین جهت امام سجاد علیه السلام در روز عید سعید فطر به همه کسانی که نتوانسته اند در ماه میهمانی خداوند به خاطر سنگینی گناهان و معاصی پرواز کنند، توصیه می کند تا از گناهان و اعمال زشتی که انجام داده اند توبه کنند و در صدد جبران آنها بر آیند تا بتوانند با سبکبالی هر چه تمام تر در آسمان خوشبختی و موفقیت پر بزنند:
(اللهم إنا نتوب الیك فی یوم فطرنا الذی جعلته للمۆمنین عیدا و سرورا، و لاهل ملتك مجمعا و محتشدا من كل ذنب اذنبناه، أو سوء اسلفناه، أو خاطر شر اضمرناه، توبة من لا ینطوی علی رجوع الی ذنب، و لا یعود بعدها فی خطیئة، توبة نصوحا خلصت من الشك و الارتیاب ، فتقبلها منا ، و ارض عنا ، و ثبتنا علیها ؛ بار خدایا ما در روز فطر و روزه گشودنمان كه آن را برای اهل ایمان (روز) عید و شادی و برای اهل دین خود (اسلام) روز اجتماع و گرد آمدن و روز تعاون و كمك كردن به یكدیگر قرار دادی ، از هر گناهی كه آن را بجا آورده ایم ، یا كار بدی كه پیش از این كرده ایم ، یا اندیشه بدی كه در دل داشته ایم، به سوی تو ، توبه و بازگشت می نماییم، توبه كسی كه رجوع به گناهی را در دل نمی گذراند، و پس از توبه در گناهی بازنمی گردد، توبه خالصی كه از شك و دو دلی پاكیزه باشد، پس آن را از ما قبول فرما، و از ما راضی و خشنود شو ، و ما را بر آن ثابت و پا برجا گردان.)(صحیفه سجادیه، دعای چهل و پنجم)
خداوندا در این روز مبارک به همه کسانی که در ماه رمضان توفیق پرواز به آسمان سعادت و آرامش را داشتند توفیق بده تا برای همیشه در اوج بمانند و به همه کسانی که موانعی در پیش روی پر زدن آنها بوده است توفیق توبه و جبران گذشته را عنایت فرما تا این افراد نیز راهی آسمان ها شوند .
