اما کافر چگونه است؟
شخص کافر چگونه میتواند از چنان صبر و مقاومتی برخوردار باشد؟
در صورتی که از میوههای درخت بلند ایمان بهرهای ندارد کافر اسیر خواستهها و تمایلات پست نفسانی است و این هوسها هر ساعت او را به سویی میکشند. کافر در برابر تمایلات نفسانی خود زبون و ذلیل است و نمیتواند به درستی آنها را تعدیل کند و از انحراف مصون بدارد. کافر در طریق مبارزه با مشکلات و گرفتاریها نقطه اتکایی ندارد تا بتواند پایداری و استقامت کند به همین جهت در برخورد با مشکلات و گرفتاریها استقامت و پایداری خود را از دست میدهد و از نیل به هدف مأیوس میگردد. کافر در برابر حوادثِ غیر قابل علاج، مانند پیری و برخی بیماریها و نزدیک شدن مرگ یا مرگ عزیزان و از دست دادن اموال، نیروی پایداری و صبر خود را از دست میدهد و راه چاره را بر خود مسدود میبیند و در غم و غصه فرو میرود و به جزع و فزعْ میافتد. لذا کافر از رخداد این گونه حوادث جداً نگران و بیزار است، ولی کاری از او ساخته نیست.
شخص کافر که در زندگی هدفی جز لذتجوییهای پست و کامیابیهای دنیوی و خوردن و نوشیدن و خوابیدن ... ندارد، چگونه میتواند در برابر حوادث و مشکلات و مصیبتها که این زندگی را بر هم میزند پایداری و استقامت کند؟
6. سلامت جسم و جان
انسان مؤمن چون از روی بصیرت قدم برمیدارد و کارهای خود را بر اساس یقین به خدا و صدق وعدههای او انجام میدهد بهتر از دیگران آرامش روحی دارد و کمتر به بیماریهای روانی گرفتار میشود، خود را نمیبازد و نگرانی و پریشانی را به دل راه نمیدهد و در نتیجه، از ابتلای به پارهای از بیماریهای جسمانی هم که معلول بیماریهای روانی هستند نیز در امان خواهد بود. با تقویت ایمان و توجه به ارزشهای ایمانی معالجه افراد مؤمن هم زودتر و بهتر امکانپذیر میباشد، زیرا روح و جسم در یکدیگر تأثیر متقابل دارند.
به علاوه، مؤمن چون به رهنمودهای متین پیامبران الهی در مورد بهداشت تن و روان دسترسی دارد و به درستیشان باور دارد، آنها را به کار میبرد و از این طریق سلامت بهترِ جسم و روان خود را تأمین مینماید.
اما شخص کافر چگونه است؟ کافر چون از ایمان به خداوند دانا و توانا برخوردار نیست و وجود خودش و همه جهان را بیهوده و بیهدف میپندارد، احساس پوچی و بیهدفی و سرگردانی میکند، به همین جهت از ثبات و آرامش روحی برخوردار نیست و کوچکترین حادثهای میتواند یأس و نگرانی و اضطراب را بر وجودش مستولی سازد و بیماریها و عوارضی را در بدنش ایجاد کند. همچنین ممکن است ضعف روحی، حالت جنایت و گناه را در او پدید آورد تا به این وسیله بر نگرانی و اضطراب درونی خود سرپوش گذارد. کافر بیشتر از مؤمنین در معرض بیماریهای روانی و نگرانی و اضطراب درونی و ابتلا به بیماریهای تن- روانی خواهد بود.
به علاوه، به رهنمودی که متکی به پیام متین الهی باشد، در مورد بهداشت جسم و جان باور ندارد و به آداب بسیار مفید بهداشتی که مؤمنان به آنها عمل میکنند، ایمان ندارند، لذا زودتر توان برخورد با مسائل و مشکلات را از دست میدهد و بیشتر به امراض روانی و یا روان- تنی مبتلا میگردد.
امينى، ابراهيم، خداشناسى، 1جلد، بوستان كتاب (انتشارات دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم) - قم، چاپ: سوم، 1388
