آئين هاي نوروزي
خانه تكاني
خانهتکانی از دیگر آیینهای نوروز است. ده پانزده روز مانده به نوروز خانهتکانی شروع میشود. در این آیین، همه وسایل خانه گردگیری و شستوشو میشود و پاک و پاکیزه میگردد. چنان زوایای خانه را میروبند که اگر تا یک سال دیگر هم آن زوایا از چشم خانم خانه پنهان بماند یا فرصت پاکیزهسازی آنها به دست نیاید، قابل تحمل باشد. در این خانهتکانی ـ که در گذشته سه تا چهار هفته طول میکشیدهاست ـ ، تمامی ابزارها و وسیلههایی که در خانه بوده، جابهجا، تمیز، تعمیر و معاینه شده و دوباره در جای خود قرار میگرفتهاست.
پس از خانهتکانی، نوبت سبزه کاشتن است. مادران حدود یک هفته مانده به نوروز، مقداری گندم و عدس و ماش و شاهی در ظرفهایی زیبا میریزند و خیس میدهند تا آهستهآهسته بروید و برای سفره نوروزی آماده گردد.
در ایران باستان، بیستوپنج روز پیش از نوروز، در میدان شهر، دوازده ستون از خشت خام بر پا میشد، بر ستونی گندم، برستونی جو و به ترتیب، برنج، باقلا، ، ارزن، ذرت، لوبـیا، نخود، کنجد، عدس و ماش میکاشتند؛ و در ششمین روز فروردین، با سرود و ترنم و شادی، این سبزهها را میکندند و برای فرخندگی به هر سو میپراکندند.
امروز، در همه خانهها رسم است که ده روز یا دو هفته پیش از نوروز، در ظرف های کوچک و بزرگ، کاسه، بشقاب، پشت کوزه و … دانههایی چون گندم، عدس، ماش و… میکارند. موقع سال تحویل و روی سفره “هفتسین” بایستی سبزه بگذارند. این سبزهها را در خانهها تا روز سیزده نگه داشته و در این روز زمانی که برای “سیزدهبدر” از خانه بـیرون میروند، در آب روان میاندازند.
همچنین از آیینهای ویژهی نوروز، دیدار با اقوام و آشنایان است. این دیدوبازدید رفتنها تا پایان روز دوازده فروردین ادامه دارد.
ایرانیان روزهای نخست سال جدید را به دیدار اقوام درجهی اول میروند. و روز های بعد نوبت اقوام دورتر فرامیرسد و سر فرصت به دیگر اقوام و دوستان سر میزنند و دیدارها تازه میکنند. حتی اگر کسانی در طول سال به علت کدورت هایی که پیش آمده از احوال پرسی یکدیگر سر باز زده باشند، این روزها را فرصت مغتنمی برای رفع کدورت میشمارند و راه آشتی و دوستی در پیش میگیرند
