هيدروژن، گاز جهاني مبدأ وجود است. دکتر «فندي» درکتابش «آيه هاي کيهاني قرآن» مي نويسد که تکامل جهان قبل از آنکه شکل سحاب، کهکشان، ستاره يا سياره را به خود بگيرد، با مراحلي، همراه با تراکم تدريجي گاز جهاني توسط نيروي جاذبه به انجام رسيد.
قرآن، در سوره ي فصلت آيه هاي 11- 9 تصويري ارائه مي نمايد که اين کشف علمي را تاييد مي کند:
«قل ائنکم لتکفرون بالذي خلق الارض في يومين و تجعلون له اندادا ذلک رب العالمين. و جعل فيها رواسي من فوقها و بارک فيها و قدر فيها اقواتها في أربعه ايام سواء للسائلين. ثم استوي الي السماء و هي دخان فقال لها و للأرض ائتيا طوعا أو کرها قالتا أتينا طائعين؛ بگو:
آيا شما به آن کس که زمين را در دو روز آفريد، کافرهستيد و براي او همانندهايي قرار مي دهيد؟! او پروردگار جهانيان است. او در زمين کوه هاي استواري قرار داد و درآن برکاتي آفريد و مواد غذايي مقدر فرمود - اينها، همه در چهار روز بود - درست به اندازه ي نياز تقاضا کنندگان. سپس، به آفرينش آسمان پرداخت، درحالي که به صورت دود بود، به آن و به زمين دستور داد: «به وجود آييد و (و شکل گيريد)، خواه از روي اطاعت و خواه اکراه!» آنها گفتند: «ما ازروي اطاعت مي آييم ( وشکل مي گيريم)» .
آنچه در اين آيه شگفت انگيز است، اين است که «همه ي «اجرام سماوي» شناور درآسمان، در ابتدا به صورت گاز بوده اند و اين حقيقت را همه ي نظريه هاي ستاره شناسي با تفاوت هايي در جزئيات، تأييد مي کنند» .
اين آيه، نشان مي دهد که هر آنچه درجهان است، ازروي ميل، از دستورات خدواند پيروي مي کند. قوانين ثابت فيزيکي خدواند، به انسان توانايي کسب دانش مي دهد و در نتيجه، او با مشاهده ي پديده هاي جهان به نظرياتي مي رسد.
دکترفندي در همان کتاب (آيه هاي کيهاني قرآن) ادامه مي دهد: «اين پذيرفته شده است که کهکشان ها با سرعت زياد از يکديگر دورمي شوند. هر چه کهکشان ها بيشتر دور شوند، سريع تر در فضاي نامحدود رها مي شوند».
خداوند متعال اين حقيقت علمي و را در سوره ي ذاريات آيه ي 47 ذکر کرده است:
«و السماء بنيناها بأييد و إنا لموسعون؛ و ما آسمان را با قدرت بنا کرديم، و همواره آن را وسعت مي بخشيم» .
جهان، به علت دور شدن کهکشان هايش، بيش از حد گسترش مي يابد. تخمين زده مي شود که درجهان، حدود صد هزار ميليون کهکشان وجود دارد که کاملا از هم دور هستند. هنگامي که دانشمندان مي گويند: «بيليون ها کهکشان وجود دارد» . بي کران بودن جهان پي مي بريم و اينکه چگونه اين کهکشان ها، با هماهنگي کامل شناورند. بي شک، اين حقيقت بيانگرآن است که قادري متعال، طبق نظامي کاملا صحيح عمل مي کند و اين قادر متعال کسي جز خدا نيست.

جالب است که هنگامي که کهکشان ها، فراتر از محدوده ي شناخته شده، از هم دور مي شوند، «کهکشان جديدي نمايان مي شوند» که ازهمان ماده ي کهکشان هاي قديمي ساخته شده اند. يعني از «گاز جهاني» . «عجيب است که چنين گازي از بين نمي رود و مقدارآن در جهان کم نمي شود. از اين رو، دانشمندان مي پرسند: اين گاز از کجا مي آيد؟ آيا از فضاي بي کران، يکي پس از ديگري و براي جايگزيني مقدار از دست رفته، به شکل کهکشان هاي جديد مي آيد؟ يا از مکاني پنهان مي آيد؟ يا اينکه تازه خلق مي شود؟»
در قرآن کريم آيه ي 30 سوره ي انبياء معجزه ي جاودان خداوند، راجع به خلق جهان و زمين آمده است: «أولم ير الذين کفروا أن السموات و الارض کانتا رتقا ففتقناهما و جعلنا من الماء کل شيء حي؛ آيا کافران نديدند که آسمان ها و زمين به هم پيوسته بودند، و ما آنها را از يکديگر باز و جدا کرديم و هر چيز زنده اي را از آب قرار داديم» .
اين آيه نشان مي دهد که کل جهان درآغاز يکي بود. دانشمندان «تئوري» انفجار بزرگ را مطرح کردند که دکتر فندي مي گويد: اين «تئوري کيهان شناسي است که بر اساس آن، انبساط جهان با انفجار اوليه آ غاز شده است» . و اين که تمامي کهکشان ها، در آن زمان «در فضاي بي نهايت محدود و با غلظت غير قابل تصوري متراکم بودند» . سپس، ناگهان اين توده ي متراکم منفجر شد و ابر و غبار زيادي به وجود آورد که با گذر زمان، به صورت کهکشان هايي درآمد که با قدرت انفجار از يکديگر دور مي شوند. درتئوري «انفجار بزرگ» اصول زير نيز مطرح مي شود:
1. «طبق تئوري «نسبيت»، هندسه ي فضا تحت تاثير ماده درون آن است و سفر در فضا، به صورت خطوط منحني صورت مي گيرد» .
قرآن کريم با کلمه ي «يعرج» به اين معنا؛ يعني حرکت درخطوط منحني اشاره مي کند. ( سوره ي سبأ، آيه ي 2)
«يعلم ما يلج في الارض و ما يخرج منها و ما ينزل من السماء و ما يعرج فيها و هو الرحيم الغفور؛ آنچه را در زمين فرو مي رود و آنچه را از آن بيرون مي آيد، و ( همچنين) آنچه را از آسمان نازل مي شود و آنچه را در آن بالا مي رود، مي داند و او مهربان و آمرزنده است» .
2. «کهکشان به محض آنکه سرعتشان از «سرعت گريز» کمتر مي شود، با هم (ساقط مي شوند) عقب نشيني مي کنند» .
در اين رابطه، خداوند در قرآن کريم مي فرمايد:
«يوم نطوي السماء کطي السجل للکتب کما بدأنا أول خلق نعيده وعدا علينا إنا کنا فاعلين؛ درآن روز که آسمان را چون طوماري درهم مي پيچيم، ( سپس) همان گونه که آفرينش را آغاز کرديم، آن را باز مي گردانيم. اين وعده اي است، بر ما، قطعا آن را انجام خواهيم داد» . ( سوره ي انبياء، آيه ي 104)
منبع: کتاب بشارت 62 /س