آیا بهتر نیست نماز را فرادا بخوانیم تا لذت بیشتری ببریم؟
نماز یک عبادت تک منظوره نیست؛ بلکه هندسه آن چند ضلعی است و به یک هدف خاصی محدود نمی شود.
اگر هدف نماز، تنها ذکر و معرفت بود، این پیشنهاد کاملاً صحیح بود که با رفتن به کنج عزلت و گوشه نشینی و مراقبت فردی، بیشتر
می توان آن حالات معنوی و عرفانی را تحصیل کرد؛ ولی نماز اسلام، نمازی است که دارای بعدی کاملاً اجتماعی است. به همین
جهت اصل در نماز، جماعت است و «ضمایر جمع» در سوره حمد، شاهد مدعای ما است. پس بایستی با نماز در جامعه، حرکت
کرد و هنر این است که آدمی، به گونه ای باشد که در عین اشتغالات گوناگون، از ذکر خداوند غافل نگردد و همواره او را حاضر و ناظر
ببیند ودر حقیقت در همه احوال، مشغول به نماز باشد.
نماز اسلام، نماز ناهی از منکر و عمود برپایی خیمه دین است و چنین عبادتی، با گوشه گیری تحقّق نمی یابد.
به گفته یکی از بزرگان دانش، «نماز فرادا» همانند آن است که هر شخصی در اتاق خود، چراغی داشته باشد که اگر خاموش شود
از نور بی بهره خواهد بود؛ ولی «نماز جماعت»، همانند آن است که در کنار هم هر کدام، چراغی داشته باشیم که در صورت
خاموش شدن یک یا چند مورد از آن، نور از بین نمی رود و از نور دیگر بهره برده می شود.
علل بی رغبتی برخی افراد به نماز چیست؟
بی رغبتی و ترک نماز علل متعددی دارد؛ از جمله:
1 _ عدم آشنایی با فلسفه نماز.
2 _ احساس تحجر و عقب ماندگی (تحت تأثیر تبلیغات غرب و غربزدگان).
3 _ تنبلی و تن پروری.
4 _ مسامحه کاری.
5 _ احساس خودنمایی و ریاکاری.
6 _ احساس بی فایده بودن نماز به علت گناهکار بودن.
7 _ تربیت نادرست خانواده.
8 _ محیط و اجتماع فاسد.
9 _ دوست فاسد.
10 _ برخوردهای نامناسب افراد.
شخصی که در خواندن نماز سستی می کند و به آن بی رغبت
است، باید به عوامل یاد شده توجه کند و سپس به درمان وبرطرف کردن آن اقدام نماید؛ مثلاً اگر دوست فاسد، عامل ترک نماز
است، باید رابطه با او را کاملاً قطع کند و اگر با فلسفه نماز آشنایی ندارد؛ به مطالعه و تفکر در اسرار و فلسفه های نماز بپردازد.
البته در هر مورد، بایستی درمان مناسب آن را به کار گرفت.
