بسیاری از دانشمندان و بزرگان اندیشه، وقتی از خاطرات کودکی خود می گویند خواندن قرآن مادر یا دعاهای او سر سجاده را از تأثیرگذارترین اتفاقات آن دوران می دانند.
انس کودکان با قرآن
خیلی شده که فازمان منفی بوده و سراغ قرآن رفتیم. کتاب را باز کردیم و آیه ای موجب قرار دلمان شده است. اما راستی، آیا وقتی که فازمان مثبت بوده هم سراغ قرآن رفته ایم؟ آیا قرآن را همه کارۀ زندگی خود می دانیم؟ برای کسانی که دغدغۀ انس بچه ها با قرآن دارند، باید متذکر شویم که خود والدین، لازم است این انس را با قرآن داشته باشند و در منفی و مثبت روزگارشان، به قرآن رجوع کنند تا بچه ها هم الگو بگیرند.
خودمان را مخاطب واقعی قرآن بدانیم تا برکت این نگاه در زندگی مان جاری و سرریز شود.
1. آموزش به چه شکل باشد؟
بچه ها را دیده اید که وقتی یک کارتون را هزار بار از تلویزیون دیده اند می توانند همۀ آهنگ ها و شعرهایش را از بر بخوانند؟ هوش خاصی نمی خواهد؛ این تنها نتیجۀ تکرار زیاد آن آهنگ از تلویزیون و شنیده شدنش توسط بچه هاست. وقتی قرآن در فضای خانه طنین انداز شود و دائم تکرار گرددد، در ذهن بچه ها می ماند. در حال حاضر آیات سه بار تکرار هم به شکل سی دی موجود است که برای بچه ها قابل استفاده است. هنگام تکرار آیه، حتی می توانید به شکل بازی، معنی آیه را هم بگویید.
2. چه کنیم خسته نشوند؟
مراقب باشیم بچه ها خسته نشوند. همیشه آموزش های مستقیم بچه ها را زود خسته می کند. لازم نیست قرآن را بیخ گوش فرزندتان روشن کنید. توی گوشی تلفن همراهتان باشد و از آن یکی اتاق هم پخش شود، کافی است. هر وقت احساس کردید بچه ها از شنیدن صدای قرآن خسته اند فورا فضا را عوض کنید.
3. کی پخش کنیم؟
هیچ وقت وسط بازیِ هیجانی بچه ها، اقدام به پخش قرآن نکنید. هم شان قرآن باید محفوظ بماند و هم اینکه ریتم تلاوت و همراهی آن با هیجانات کودکانه، ممکن است کلافگی به بچه ها بدهد. وقتی آرامند، وقتی داریم غذا می خوریم، وقتی کم کم چشمانشان گرم خواب می شود. اینها را رصد کنید. اوقات آرامش بچه ها وقت مناسبی است.
4. با کی ارتباط بگیریم؟
جلسات قرآن معمولا جدی هستند و از سر و صدای بچه ها جلوگیری می کنند و دائم تذکر سکوت می دهند. شاید این گونه جلسات برای سنین کم مناسب نباشد. دنبال یک جلسۀ سادۀ خودمانی بگردید. بالاخره در شهرتان یک جایی هست که بچه ها با انرژی هستند و در جلسۀ قرآن هم آرام و قرار ندارند، اما مربی قرآن صبوری می کند و همراه بازی و مسابقه، با بچه ها قرآن کار می کند. این وظیفۀ والدین است که همانطورکه برای درد جسمی، بهترین طبیب را می یابند، برای آموزش های دینی هم بهترین فضاها را پیدا کنند.
5. چطور تشویق کنیم؟
یادگیری حتی یک آیه از قرآن هم باید با تشویق همراه باشد. هیچ وقت نگویید دیگر بی خیال تشویق! بچه ها دلگرمی لازم دارند و اگر این دلگرمی برایشان فراهم باشد، تا آخر عمر دست ازانس با قرآن برنمی دارند.
6. به بقیه هم بگویید
در جمع فامیلی و دوستانه، از فرزندتان بخواهید سوره ای که بلد است را بخواند. یا مثلا سوالات مفهومی بکنید و او پاسخ دهد. تشویق دیگران هم برای او معجزه آساست و غیر از این، موجب بالا رفتن اعتماد به نفسش هم می شود.
7. برایشان از قصه های قرآنی بگویید
کودکان عاشق شنیدن قصه هستند، به خصوص قبل از خوابیدن. چه فرصتی بهتر از این؟ برایشان از قصه های قرآنی بگویید و تمام سعی تان را بکنید که قصه ها را جذاب تعریف کنید. بگذارید قصه ها در روح و جان فرزندتان بنشیند. توجه داشته باشید که در قصه ها بیشتر از مهربانی و رحمت خدا بگویید، نه از عذاب و خشم الهی.
8. فعالیت های قرآنی را فراموش نکنید
می توانید بچه ها را همراه خودتان به نمایشگاه قرآن ببرید یا به کلاس های خطاطی و نقاشی مرتبط که با آیات قرآن مرتبط هستند. آنها را تشویق به حضور در مسابقه های قرآنی کنید. حس رقابت باعث می شود انگیزه بیشتری برای یادگیری قرآن پیدا کنند.
