2. داشتن ايمان و دورى از شرک;
قرآن کريم مى فرمايد:
(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذِي نَزَّلَعَلىرَسُولِهِ ...)
اى کسانى که ايمان آورده ايد به خدا و پيامبرش و کتابى که
بر او نازل کرده ايمان بياوريد...
و در جايى ديگر به نقل از سفارش هاى حضرت لقمان به فرزندش،
همه ى انسان ها به ويژه جوانان را از هرگونه
شرک برحذر مى دارد و مى فرمايد:
(يا بُنَيَّ لا تُشْرِکْ بِاللّهِ إِنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ); ...
پسرم چيزى را همتاى خدا قرار نده که شرک، ظلم بزرگى است.
و به اين ترتيب حضرت لقمان اساسى ترين رکن ايمان ودين دارى
(توحيد) را به فرزند جوانش يادآورى مى کند.
3. عدالت طلبى و حمايت از مظلومان
از آن جا که جوان هنوز در نابرابرى هاى محيط غرق نشده
و به آن خو نگرفته و آلوده نشده است،
صفت عدالت طلبى و حمايت از مظلومان در او بيشتر تجلى دارد.
قرآن کريم به نمونه هايى در اين باره اشاره مى کند;
از جمله ى اين جوانان عدالت طلب و حامى مظلوم،
حضرت موسى(عليه السلام)است.
در سوره ى قصص، آيات 15 و 23 ـ 28، آمده است که
حضرت موسى(عليه السلام) جوانى عدالت طلب و حامى مظلومان بود.
و به همين جهت در سرزمين مصر به حمايت از شخص مظلومى
برخاست و در مدين نيز جوان مردانه به کمک دختران
حضرت شعيب رفت و براى گوسفندان آن ها از چاه آب کشيد.
4. کوشش و تلاش
دوره ى جوانى زمان تلاش، کوشش، تحرک و نشاط است.
قرآن کريم باز حضرت موسى(عليه السلام) را سمبل و الگوى يک جوان فعال،
تلاشگر و پرتحرک معرفى مى کند که بدون سرمايه و ثروت، ولى با تلاش و کوشش،
براى حضرت شعيب کار کرد و بعد از انتخاب همسر و تشکيل خانواده،
با ثروت فراوان به شهر خود (مصر) بازگشت.
بنابراين، يک جوان بايد با اراده و پشت کارى قوى و عزمى راسخ بکوشد
و از بحران ها و فراز و فرودهاى زندگى به سلامت عبور کند.
5. حق پذيرى
جوانان زودتر به حقايق دل مى بندند و در عمل نيز بى باک و جسورند و اگر چيزى را حق ببينند، در تثبيت آن مقاومت مى کنند. قرآن کريم، برخى از جوانان اصحاب کهف را چنين مى داند و مى فرمايد:
(نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْکَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدىً)
ما داستان آنان را به حق براى تو بازگو مى کنيم، آن ها جوانانى بودند که به پروردگارشان ايمان آوردند و ما بر هدايتشان افزوديم. و در جايى ديگر داستان جوانى (حضرت اسماعيل) را که حاضر شد در راه حق حتى جان خود را فدا کند يادآور مى شود و مى فرمايد:
(فَلَمّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قالَ يا بُنَيَّ إِنِّي أَرى فِي الْمَنامِ أَنِّي أَذْبَحُکَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى قالَ يا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شاءَ اللّهُ مِنَ الصّابِرِينَ)
هنگامى که (حضرت ابراهيم(عليه السلام)) با او (حضرت اسماعيل(عليه السلام)) به مقام سعى رسيد، گفت: پسرم! من در خواب ديدم که تو را ذبح مى کنم، نظر تو چيست؟ گفت: هر چه دستور دارى اجرا کن; به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت. از آيات ياد شده برمى آيد که يک جوان مؤمن و شايسته بايد در مقابل حقايق سر تعظيم و تسليم فرود آورد.
6. شهامت و شجاعت
از ديگر ويژگى هاى يک جوان از نظر قرآن، داشتن شجاعت و شهامت است. اين دو از صفات کمال انسان است که بيشتر در جوانان نمود دارد.
از جمله ى اين جوانان مى توان حضرت داود و حضرت ابراهيم
(عليهما السلام)را نام برد.
حضرت ابراهيم(عليه السلام) با شهامت و شجاعت کامل در مقابل
بت پرستان ايستاد و بت ها را شکست.
خداوند متعال در اين باره مى فرمايد:
(قالُوا سَمِعْنا فَتًى يَذْکُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ)
(گروهى) گفتند: شنيديم جوانى از (مخالفت با) بت ها سخن مى گفت
که او را ابراهيم مى گويند.
حضرت داود(عليه السلام) نيز با شجاعت و شهامت و تکيه بر ايمان
به خدا با ظالمى به نام جالود که بسيار قوى بود به مبارزه پرداخت
و او را شکست داد.
