زلزله شناسان بر این باورند که هسته ی داخلی زمین جامد بوده و هسته ی خارجی نیز مایع و

مذاب است. بعد از این دو، لایه ی دیگری به نام «جبه» (mantle) قرار گرفته که پوسته ی زمین

روی آن می لغزد. اما هنوز نمی دانیم که جبه از چه ترکیباتی تشکیل شده است زیرا هنوز

نتوانسته ایم به این لایه دسترسی داشته باشیم. لایه ی مذکور در عمق ۳۰ تا ۲٫۹۰۰ کیلومتری

زمین قرار دارد و عمیق ترین چاهی که تاکنون بشر کنده در روسیه بوده و «Kola borehole»

نام دارد که عمق آن تنها به ۱۲٫۳ کیلومتر می رسد.

قطب های مغناطیسی زمین می توانند حرکت کنند یا حتی مسیر حرکت آن ها به طور کلی

تغییر کند. دانشمندان دریافته اند که این موضوع بارها اتفاق افتاده است. آخرین تغییر بزرگ

حدود ۱۰ میلیون سال قبل رخ داده است و احتمالاً بار دیگر نیز رخ خواهد داد اما کسی دلیل این موضوع را تاکنون نیافته است.

ستاره شناسان بر این باورند که زمین در حدود ۴٫۶ میلیون سال قبل دو قمر داشته است.

دومین قمر حدود ۱٫۲۰۰ عرض داشته و در مداری مشترک با ماه کنونی در حرکت بود تا این

که با هم برخورد کردند. همین برخورد بزرگ می تواند توضیحی برای متفاوت بودن دو طرف ماه باشد.

روی هم رفته تعداد کمی از افراد معمولی می دانند که در روی کره ی ماه نیز زلزله رخ

می دهد. اما ماه لرزه ها به ندرت رخ داده و به اندازه ی زمین لرزه ها قدرت ندارند.

برخی بر این باورند که این ماه لرزه ها به دلیل نیروی کِشندی خورشید و زمین و همچنین بارش شهاب سنگ ها رخ می دهند.

کره ی زمین با سرعتی معادل ۱٫۶۰۰ کیلومتر بر ساعت دور خود می چرخد و چرخش آن به

دور خورشید حتی از این مقدار نیز سریعتر است یعنی ۱۰۶٫۰۰۰ کیلومتر بر ساعت. با این

وجود تنها زمانی متوجه این موضوع خواهیم شد که سرعت چرخش تغییر کند. با این وجود

به دلیل سرعت مداوم و بی وقفه و تغییر و نیروی جاذبه ما چرخش زمین را حس نمی کنیم.

620 میلیون سال قبل، یک روز زمینی ۲۱٫۹ ساعت طول می کشید. سرعت چرخش زمین

به دور خود به تدریج در حال کم شدن است اما این کاهش تنها ۷۰ میلی ثانیه در هر ۱۰۰ سال است.

بنابراین ۱۰۰ میلیون سال دیگر طول خواهد کشید تا یک روز ۲۴ ساعت طول بکشد.

سیاره ی زمین کروی نیست از این رو مناطقی از آن دارای جاذبه ی قوی و مناطقی دیگر جاذبه ای

ضعیف تر دارند. یکی از مکان های دارای این خصیصه ی عجیب خلیج هادسون در کانادا است.

دانشمندان دریافته اند که جاذبه ی ضعیف در این نقطه به دلیل چگالی کم زمین در آن است که

خود از ذوب شدن سریع کوه های یخی نشأت می گیرد.

گرم ترین نقطه ی زمین شهر عزیزیه در مصر دمایی حدود ۵۸ درجه سانتیگراد بالای صفر و سردترین

نقطه نیز در قطب شمال با ۷۳ درجه ی سانتیگراد زیر صفر است. اما کمترین دمای مشاهده شده

در پایگاه روسی ووستوک در ۲۱ جولای سال ۱۹۸۳ بود که ۸۹٫۲ درجه سانتیگراد زیر صفر گزارش شده است.

فضانوردان ادعا کرده اند که نمای زمین از فضا از چیزی که در سال ۱۹۷۸ دیده می شد بسیار متفاوت

به نظر می رسد. با گرد و غبارها و زباله های موجود سیاره ی سفید و آبی ما به رنگ خاکستری و سیاه درآمده است.

اگر عناصر تشکیل دهنده ی کره ی زمین را از هم جدا کنیم ترکیبات زیر بدست خواهد آمد: ۳۲٫۱ درصد

آهن،۳۰٫۱ درصد اکسیژن، ۱۵٫۱ درصد سیلیکون و ۱۳٫۹ درصد منیزیم. حدود ۹۰ درصد از عنصر آهن در

هسته ی درونی زمین قرار دارد در حالی که پوسته ی زمین بیش از ۴۷ درصد کل اکسیژن موجود در

زمین را به خود اختصاص داده است.

گیاهان باستانی قبلاً به جای کلورفیل از ساختاری شبیه شبکیه برای جذب نور استفاده می کردند که باعث می شد

رنگ های قرمز و آبی را منعکس کنند که در نهایت رنگ ارغوانی را تشکیل می داد. جالب این که هنوز هم یک باکتری

خاص از شبکیه برای جذب نور استفاده می کند.

دانشمندان یک منبع آبی بزرگ را در زیر پوسته ی زمین در عمق ۴۱۰ تا ۶۶۰ کیلومتری یافته اند. این منبع آبی

بیش از ۲٫۷ میلیارد سال عمر داشته و به لطف وجود ماده ای به نام «ringwoodite» در جبه ی زمین به وجود

آمده است. این آب تحت فشار دائم و شدید قرار داشته و به اندازه ی سه برابر حجم آب های اقیانوس های

جهان وسعت دارد. این موضوع باعث شده که برخی از دانشمندان اعلام کنند ممکن است اقیانوس ها از یک

انفجار اقیانوسی در زیر زمین به وجود آمده باشند.