دعا ی مخصوص ذبح گوسفند به نیت شفای مریض
از روایات فهمیده می شود که ذبح یا خون ریختن وقربانی کردن حیوان حلال گوشت و تقسیم آن بین فقرا و نیازمندان و یا با آن گوشت غذا پخته شود به همسایگان، اقوام و نیازمندان داده شود، عملی پسندیده و سنت است. از امام محمد باقر(ع) روایت شده که همانا خداوند دو عمل را دوست دارد، یکی اطعام و خوراندن غذا یا مهمانی دادن دوم خون ریختن یعنی ذبح گوسفند، شتر و یا هر حیوان حلال گوشت دیگر و توزیع گوشت بین نیازمندان
دعا ی مخصوص ذبح گوسفند به نیت شفای مریض
از روایات فهمیده می شود که ذبح یا خون ریختن وقربانی کردن حیوان حلال گوشت و تقسیم آن بین فقرا و نیازمندان و یا با آن گوشت غذا پخته شود به همسایگان، اقوام و نیازمندان داده شود، عملی پسندیده و سنت است. از امام محمد باقر(ع) روایت شده که همانا خداوند دو عمل را دوست دارد، یکی اطعام و خوراندن غذا یا مهمانی دادن دوم خون ریختن یعنی ذبح گوسفند، شتر و یا هر حیوان حلال گوشت دیگر و توزیع گوشت بین نیازمندان
در منهاج آورده اند که گوسفند فربه ی به نیت شفای مریض بگیرد و سه مرتبه این دعا را بر دهان گوسفند بخواند و بدمد و دعا این است :
اللَّهُمَ إِنَ هَذِهِ الشَّاةَ لَکَ وَ مِنْ فَضْلِکَ وَ کَرَمِکَ وَصَلَ إِلَیَّ وَ أَنَا أَفْدِیهَا بِعَبْدِکَ فُلَانِ ابْنِ فُلَانٍ اللَّهُمَّ إِنَّ هَذَا فِدَاؤُهُ لَحْمُهُ بِلَحْمِهِ وَ دَمُهُ بِدَمِهِ اللَّهُمَّ فَتَقَبَّلْ مِنِّی کَمَا تَقَبَّلْتَ مِنْ خَلِیلِکَ إِبْرَاهِیمَ عَلَیْهِ السَّلَامُ حِینَ فَدَا لِوَلَدِهِ إِسْمَاعِیلَ بِحُرْمَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ اللَّهُمَّ هَذَا فِدَاؤُهُ وَ تَقَبَّلْهُ مِنِّی.
و سپس رو به قبله بایستد و در محلی خالی که سقف نداشته باشد گوسفند را ذبح نماید و باید که قبل از ذبح سه مرتبه الله اکبر و یک مرتبه بسم الله الرحمن الرحیم بگوید و خون گوسفند را در گودی بریزد تا مردم پای بر آن ننهند و سرگین او را دفن نماید و دو دست و پای او از پوست جدا ننماید و آن ها را یک قسمت به حساب آورد و سر گوسفند را نیز یک قسمت و آن چه که در شگم گوسفند است را یک قسمت و سپس گوسفند را پنجاه هفت پارچه کند و در میان پوستش بگذارد و هر قسمت را به نیت فقیر و مسکینی بیرون آورد و به همان کسی که نیت کرده بدهد تا شصت قسمت تمام شود که ان شاء الله خداوند به او شفای عاجل عنایت فرماید.
ذبح گوسفند
منبع :چشمه رستگاری ص 130
