حضرت حسن بن علی بن ابی طالب علیهم السّلام فرمودند:
چند نفر یهودی محضر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلم مشرف شده و داناترین آنها مسائلی چند از حضرتش پرسید در بین سؤالات عرضه داشت: برای چه خداوند عزّ و جل سی روز، روزه بر امّتت واجب کرده و بر امم سابقه بیشتر از سی روز فرض و لازم قرار داده بود؟
نبی اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلم فرمودند: وقتی جناب آدم علیه السّلام از شجره منهیه تناول نمود آنچه خورده بود مدّت سی روز در شکمش باقی ماند پس حق تعالی بر ذریه او واجب کرد که تا سی روز گرسنه و تشنه باشند و آنچه را که در بین این سی روز می خورند[1] و در خوردن مجاز هستند تفضّلی است از ناحیه حق تعالی برایشان و همین حکم بر جناب آدم نیز ثابت بود باری حق عزّ و جل حکم مزبور را بر امّت من واجب گردانید، سپس حضرت این آیه را تلاوت فرمودند:
کتِبَ عَلَیکمُ الصِّیامُ کما کتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکمْ لَعَلَّکمْ تَتَّقُونَ أَیاماً مَعْدُوداتٍ (ای اهل ایمان بر شما نیز روزه داشتن فرض گردید همان طوری که بر امم گذشته فرض شده و این تکلیف به خاطر آن است که شما پرهیزکار شوید، روزهایی به شماره معین روزه دارید) یهودی عرضه داشت: ای محمّد راست گفتی، بفرمایید: پاداش کسی که این سی روز را روزه دارد چیست؟
نبی اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلم فرمودند: مؤمنی نیست که ماه رمضان را به امید اجر و پاداش روزه بگیرد مگر آنکه خداوند هفت خصلت برایش مقرّر می فرماید:
اوّل: حرام را از بدنش ذوب می کند.
دوّم: به رحمت باری تعالی نزدیک می گردد.
سوّم: روزه اش کفّاره لغزش پدرش حضرت آدم علیه السّلام می باشد.
چهارم: حق تعالی سختی های مرگ را بر او آسان می فرماید.
پنجم: از گرسنگی و تشنگی روز قیامت در امانش قرار می دهد.
ششم: برات آزادی از جهنّم را نصیبش می گرداند.
هفتم: از طیبات بهشتی بهره مندش می کند.
یهودی عرضه داشت: ای محمّد راست گفتی.
پی نوشت
[1] مقصود خوردن و آشاميدن در شبها است.
