شهید رمضان، بزرگترین مبارزِ با فتنه
ماه مبارك رمضان اگر چه كه طبق فرمایش پیامبر اكرم صلی الله علیه واله « شهر الله » (1) است و ماه خداست و از طرفی بهار قرآن است (2)، ماهی است كه نزول قرآن در آن رخ داده (3)، شب قدر در آن مخفی گشته و ماه روزه است و با شنیدن اسم رمضان به یاد خدا و قرآن و روزه و لیالی قدر می افتیم.
ماه رمضان ماهی است كه اهمیت مسأله امامت را به آن شكلی كه شیعه به آن می نگرد به امت اسلامی نشان می دهد و بیان می دارد كه اگر جامعه ای به وصیت پیامبر خود در رابطه با جانشینی وی اهمیت نداد به چه سرنوشتی دچار خواهد شد و چه گروه هایی در جامعه اسلامی جولان خواهند داد، ناكثین و قاسطین و مارقین .
آن چنان جامعه اسلامی بعد از پیامبر صلی الله علیه واله در اثر دوری از اهل بیت علیهم السلام عقب گرد نمود و دچار انحطاط شد كه در درون این جامعه گروه هایی پرورش یافتند كه دنبال سلطنت و میراث خواری از بیت المال بودند ( قاسطین و ناكثین ، معاویه و طلحه و زبیر ) یا این كه در عین تمسك به بعض از ظواهر اسلام آن چنان از حماقت برخوردار شدند كه شكم زن باردار مسلمان را می شكافتند و جنین او را هم به قتل میرساندند اما در عین حال اگر خرمایی بر زمین افتاده بود و آن را می خوردند برای كسب حلالیت به دنبال صاحبش میگشتند. امروز نیز سرنوشت جامعه اسلامی را مشاهده می كنیم. وهابیت مسلط بر عربستان و حرمین شریفین اگر كسی مصحف را بر زمین بگذارد او را توبیخ می نماید اما قتل عام كودكان و زنان مسلمان و حتی مثله نمودن جنازه ها و به دهان كشیدن قلب آنان را كه كار همسر ابوسفیان است به راحتیِ خوردن آب، مرتكب می شود و آن را مباح می شمرد. آیا واقعا مسیحیت و یهودیت تحریف شده یا بودیسم یا هر مكتب دیگری از چنین امر هولناكی كه اسم اسلام را هم به یدك می كشد ، بهتر نیست !!
یكی از ویژگی های بارز شهید این ماه كه از شئون امامت اوست مبارزه با فتنه هایی است كه امت اسلام به آن دچار بود تا جایی كه طبق نهج البلاغة فرمود : « أنا فقأت عین الفتنة » من چشم فتنه را كور كردم، جهان اسلام باید بداند كه از هیچ فتنه ای در أمان نخواهد ماند مگر این كه به مكتب بزرگترین مبارزه كننده با فتنه رجوع نماید
آری نتیجه اسلام بدون امامت و كنار زدن امثال علی و حسن و حسین علیهم السلام و فرزندانشان چیزی جز تسلط حَجاج و واقعه حره و امثال آن در گذشته و وضعیت رقت بار كنونی امت اسلامی در امروزه نخواهد بود !
امروز علمای وهابی باید با افتخار فراوان شعر سلف خود یزید بن معاویه علیهمااللعنة را با فریاد بلند بخوانند كه:
لعبت هاشم بالملك فلا خبر جاء و لا وحی نزل
لیت أشیاخی ببدر شهدوا جزع الخزرج من وقع الأسل(4)
در این ماه مبارك رمضان كه در آن به سر می بریم امت اسلامی در آتش مهار نشدنی اختلافات فرقه ای و قومیت گرایی و سیاسیت بازی به شدت در حال سوختن است اما دریغ از كمی توجه به منشأ آتش و افسوس از غفلت از آن !!
اما متأسفانه باید گفت كه این درد غفلت و مرض اختلاف جز با شعله ورتر شدن و گداخته شدن آن آتش درمان نخواهد شد چرا كه « آخر الدواء الكی » (5) !
بسوزند چوب درختان بی بر جزا خود همین است مر بی بری را
بسیار اشتباه است كه كسی فكر كند امروز فقط گروه خاصی از مسلمانان تحت فشار دیگر گروه ها هستند. آیا دود آتشی كه امروز در مصر و سوریه و عراق و بحرین و پاكستان و افغانستان و میانمار بلند است به چشم همه مسلمانان اعم از شیعه و سنی نمی رود
هنوز زمان نیاز است تا این امت در یابد كه آن حبل الله و عروة الوثقی ای كه قرآن دستور به تمسك به آن را داده و پیامبر اكرم صلی الله علیه وآله نیز وعده عدم گمراهی را در صورت تمسك به آن داده است ، همان عترت و اهل بیت علیهم السلام هستند كه در رأس آن امیرالمۆمنین علی علیه السلام شهید رمضان می باشد !
بسیار اشتباه است كه كسی فكر كند امروز فقط گروه خاصی از مسلمانان تحت فشار دیگر گروه ها هستند. آیا دود آتشی كه امروز در مصر و سوریه و عراق و بحرین و پاكستان و افغانستان و میانمار بلند است به چشم همه مسلمانان اعم از شیعه و سنی نمی رود:
« واتقوا فتنة لا تصیبنّ الذین ظلموا منكم خاصة » (6)
بپرهیزید از فتنه ای كه فقط به ظالمان از شما نمی رسد ( بلكه دامن خوبان را هم می گیرد )
یكی از ویژگی های بارز شهید این ماه كه از شئون امامت اوست مبارزه با فتنه هایی است كه امت اسلام به آن دچار بود تا جایی كه طبق نهج البلاغة فرمود: «أنا فقأت عین الفتنة » (7) من چشم فتنه را كور كردم ، جهان اسلام باید بداند كه از هیچ فتنه ای در أمان نخواهد ماند مگر این كه به مكتب بزرگترین مبارزه كننده با فتنه رجوع نماید .
پی نوشت ها:
1-صحیفه سجادیه ص228 .
2- ثواب الأعمال ص103 .
3- سوره بقره /185 .
4- اشعار معروف یزید در هنگام ضربه زدن به سر مقدس امام حسین علیه السلام ،احتجاج ج2ص34 .
5- ضرب المثل : آخرین دارو داغ و آتش است .
6- سوره انفال / 25 .
7- نهج البلاغة محمد عبده ج1ص182 .
