چکیده:
انسان موجودی ممکن الخطاست و با هر خطایی که انسان مرتکب می‌شود زخمی بر خود یا بر فرد یا جامعه به جای می‌گذارد.
خداوند متعال از سر حکمت و رأفت، همچنانکه برای زخم‌های جسمانی، مرهمی در نظر گرفته تا،
اوّلاً جلوی توسعة آن را بگیرد
ثانیاً علاج آن زخم باشد برای زخم‌های معنوی نیز به تناسب هر زخم، مرهم‌های فراوانی در نظر گرفته است.
برخی از زخم‌ها مربوط به رابطة انسان با خداست برخی دیگر رابطه انسان را با انسانی دیگر آلوده می‌سازد اما برخی از زخم‌ها نیز قادرند به جامعه‌ای آسیب برسانند.
در این نوشتار پس از بررسی واژة إسائه و احسان به فراخور هر قِسم، مرهمی مناسب معرفی می‌گردد.
