ملا محمد تقی مجلسی

ملا محمد تقی مجلسی (وفات 1070 ق)

ملا محمد تقی مجلسی در اجازه نامه ای که در سالهای آخرین عمر برا فرزندش علامه محمد باقر مجلسی نوشت راه او را که ادامه راه خودش بود برای وی چنین ترسیم کرد: پس به درستی که من، او و نفس خطا کار خود را به تقوای خدای تبارک و تعالی وصیت می کنم: که آن وصیت خدای تعالی به انسانهای اولین و آخرین است. و اینکه مراقبت خود را بذل کند و اخلاص در علم و عمل داشته باشد که: به درستی مردم همگی هلاک می شوند.
مگر عالمان و عالمان فرهنگی هلاک می شوند، مگر عاملان به علم خود، و عاملان همگی هلاک می شوند، مگر مخلصان و مخلصان نیز در معرض خطری بزرگ قرار دارند. و اینکه در هر روز جزئی از قرآن عظیم را با تدبیر و تفکر بخواند. در هر روز وصیت مولای ما امیر مؤمنان علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام، سرور جوانان بهشت، را که در نهج البلاغه ذکر شده (و در کتابهای دیگر آمده).
ملاحظه نماید و به آن و دیگر وصایای آن حضرت و ائمه معصومین (صلوات الله علیهم اجمعین) عمل نماید.
ریاضت و جهاد با نفس را ترک نکند که خدای تعالی فرموده: و الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا و ان الله لمع المحسنین.(50)
و کسانی که در راه ما مجاهده کردند، به یقین ما آنان را به راههای خود هدایت می کنیم و به درستی که خداوند با احسان کنندگان است. (51)

فیض کاشانی (وفات 1091 ق)

فیض احسان بی پایان تو را چگونه شکرگزارم که از من ناتوان نمی آید و زبان ثنای عظمت و کبریای تو از کجا آرم، چون این زبان آن را نمی شاید. طوطی جان در هوای تو با شکر، شکر تو می جوید و بلبل روح در گلزار فتوح به نوای عجز و انکسار، ثنای کبریای تو می گوید: خیال جمال رخسارت قهرمان عشق را بر قلوب مشتاقان دیدارت گماشته تا جز تو نبینند و کلک بدایع آثارت از قلم حقایق انجام الهام بر الواح ارواح اهل عرفان نگاشته تا با غیر ننشینند...
... در این مجموعه که گلزاری است از عالم قدس، گلهای رنگارنگ شکفته و در آن گلها، مل های گوناگون نهفته، از آن گلها نفخه های جانفزای روحانی به مشام اهل دل می وزد تا هزار دستان چمن انس را بر تو ترنم دارد و از آن مل ها طربهای حیات بخش ربانی به روان مشتاقان می رسد تا می پرستان میکده قرس را در اهتزاز آرد.(52)

علامه مجلسی (وفات 1111 ق)

فقیه در اخبار آل محمد صلی الله علیه و آله، بیشتر به معنای عالمی است که اهل عمل باشد، و عیوب و آفات نفس را بشناسد، و دل از دنیا بر گرفته و زهد پیشه کرده باشد و همواره شیفته نعمت جاوید قرب و وصال خدا باشد.(53)