عيد غدير، عيد ولايت است. پيام اخلاقي عيد غدير، اين است كه پيمودن مسير تقرّب به سوي خداوند متعال و تهذيب نفس و در يك كلام رسيدن به مقام آدميّت، بدون ولايت امكان پذير نيست.

مسير سعادت، مانند هر مسير ديگري، نياز به راهنما دارد. راهنمايي كه خود مسير را پيموده باشد و از موانع راه آگاهي كامل داشته باشد. اهل بيت «سلام الله عليهم» بهترين راهنما براي پيمودن مسير حركت به سوي خداوند متعال هستند. از اين جهت خداوند متعال مي فرمايد: اسلام منهاي ولايت، ناقص است و در روز عيد غدير كامل مي گردد.

«الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي‏ وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً»[1]

پس از ابلاغ ولايت اميرالمؤمنين «سلام الله عليه»، خداوند متعال از دين اسلام راضي مي شود. زيرا سلوك معنوي انسان، در پرتو نور قرآن و عترت كه همان «ثقلين» هستند امكان پذير است و بدون يكي از اين دو گوهر گرانبها، كسي به مقصد نخواهد رسيد.

تبيين وظايف شيعيان در هفتۀ ولايت، در سه بعد اساسي

بعد اول: تعظيم شعائر الهي

فاصلۀ زماني عيد قربان تا عيد سعيد غدير، ايام مباركي است و از قداست ويژه اي برخوردار مي باشد. اين ايام نوراني، بايد به عنوان هفتۀ ولايت نام گذاري شده و در آن هفته از حيث شعاري، به موضوع مهمّ ولايت پرداخته شود.

جشن ها و ديد و بازديدها و آذين بندي خيابان ها و معابر عمومي در آن هفته بايد فراوان باشد. ذكر اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» بايد بسيار گفته شود. مجالس جشن برگزار گردد و در آن مجالس سخنرانان مسئلۀ ولايت راتبيين كنند و مداحان اشعار زيبايي در مدح اهل بيت«سلام الله عليهم» و در موضوع ولايت بخوانند.

البته در اين خصوص بايد توجه شود كه محتواي سخنراني ها و مداحي ها بايد از آيات شريف قرآن كريم گرفته شود. دست كم سيصد آيه در قرآن كريم  پيرامون اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» و ائمۀ طاهرين«سلام الله عليهم» وجود دارد. با وجود اين آيات، نيازي نيست كه در مجالس جشن، اشعار افراطي خوانده شود. بنابراين از خواندن اشعار و بيان سخناني كه بهانه دست دشمن مي دهد، بايد پرهيز جدي شود.

بعد دوم: تقويّت بنيۀ اعتقادي

نكتۀ ديگري كه بايد هميشه و به خصوص در هفتۀ ولايت به آن اهميّت داده شود، اين كه شعار بايد همراه با عقيده باشد. شيعه بايد امام شناس باشد و به طور كلي در اعتقادات، مطالعه و تحقيق كامل بنمايد و به صورت استدلالي مباني اعتقادي خود را تقويت كند.

شيعه، به خصوص جوان شيعه بايد بداند چرا اميرالمؤمنين علي«سلام الله عليه» خليفۀ بلافصل پيامبر اكرم«صلي الله عليه وآله وسلّم» است. هر شيعه اي بايد با استدلال بتواند اثبات كند كه چرا ائمّۀ دوازده گانه«سلام الله عليهم» امام هستند؟

كتاب هاي اعتقادي همانند احقاق الحق و الغدير در اين زمينه فراوان است. جوانان بايد اين كتب ارزشمند را مطالعه كنند و پس از اين كه قضيۀ ولايت براي خودشان حل شد، با ارائۀ دليل براي ديگران نيز بيان و اثبات نمايند.

در حوزه هاي علميّه و دانشگاه ها بايد در اين خصوص گفتگوهاي فراواني صورت پذيرد و به موضوع اعتقادات بيش از اين اهميّت دهند. در هفتۀ ولايت نيز در مجالس جشن و سخنراني ها بايد دلائل شيعه براي امامت ائمۀ اطهار«سلام الله عليهم» تبيين شود و آيات مربوطه شرح داده شود.

فضائل اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» و ائمّۀ هدي«سلام الله عليهم» بايد براي مردم بازگو شود. و مهم تر اين كه شبهات اعتقادي بايد رفع شود. مطالعه و تحقيق در موضوع ولايت بايد به قدري باشد كه همه بتوانند شبهاتي كه از سوي دشمنان مطرح مي شود را با دليل و برهان پاسخ گويند.

بعد سوّم: پيروي از اهل بيت«سلام الله عليهم»

بعد سوم وظايف شيعيان، كه در هفتۀ ولايت بايد بروز و ظهور بيشتري داشته باشد، پيروي از اهل بيت«سلام الله عليهم» است. شيعه بايد علاوه بر اظهار محبّت به ائمّۀ اطهار«سلام الله عليهم» و افزون بر اعتقاد قلبي به امامت آن بزرگوران، آنان را سرمشق خود قرار دهد و در زندگي از ايشان تبعيّت و پيروي نمايد. سيماي تشيّع بايد در پيشاني هر شيعه اي نمايان باشد و ركن اساسي تشيّع عمل به دستورات ديني و تبعيّت از قرآن و عترت است.

هفتۀ ولايت، فرصت ارزشمندي براي تمرين پيروي از اهل بيت«سلام الله عليهم» است. در اين هفته همه بايد تلاش كنند گفتار و كردار خويش را با عملكرد ائمّۀ هدي«سلام الله عليهم» تطبيق دهند و در حدّ توان اعمال خود را به اعمال آن ذوات مقدس شبيه نمايند.

يكي از مواردي كه در سيرۀ اهل بيت«سلام الله عليهم» بروز ويژه اي دارد، خدمت به خلق خدا است. مولا اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» در مدّت بيست و پنج سال كه خانه نشين بودند، بيست و شش مزرعه به دست مبارك خود براي فقرا و مستضعفين آباد كرده و وقف آنان نمودند.

شيعيان بايد از آن حضرت پيروي كنند و هرچه مي توانند براي رفاه ديگران تلاش كنند. رسيدگي به مستمندان بايد برنامۀ هميشگي زندگي يك شيعه باشد. اما لااقل در هفتۀ ولايت همه بايد به قدر توان به فقرا و مستمندان رسيدگي كنند و از ديگران به هر صورت ممكن دستگيري نمايند.

اگر به دستور قرآن كريم در خصوص انفاق كه مي فرمايد:

«لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّه»[2]

عمل شود و اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» سرمشق شيعيان باشند، يك نفر فقير در ميان شيعيان يافت نمي شود و همه در رفاه خواهند بود.

ساده زيستي ائمّۀ هدي«سلام الله عليهم» فضيلت ديگر سيرۀ آن ذوات مقدس است كه بايد سرمشق شيعيان باشد. تجمّلات و تشريفات بي جا، مطلقاً در زندگاني حضرات ائمّۀ اطهار«سلام الله عليهم» وجود نداشته است؛ با اين كه آن بزرگواران و به خصوص امرالمؤمنين«سلام الله عليه» با وجود مزارع فراوان و قنات هايي كه احداث نمودند، مي توانستند به ثروت زيادي دست يابند. اما آن ثروت را به جاي اين كه در راه تجمّلات به كار گيرند، صرف تقويت اسلام مي كردند و به مستمندان مي بخشيدند.

اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» و حتي اطرافيان ايشان، ذره اي از بيت المال استفاده نكردند. خوراك ايشان كه از دست رنج خودشان بود، دو قرص نان جو در شبانه روز بود و به دو پيراهن ساده اكتفا كرده بودند.

تجمّل گرايي در زندگي هاي كنوني به هيچ وجه با سيرۀ اهل بيت«سلام الله عليهم» سازگاري ندارد و اين ننگ بزرگي براي جامعۀ اسلامي محسوب مي شود.

اهميّت به نماز و به خصوص نماز اول وقت و به جماعت نيز در سيرۀ اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» و ساير ائمّۀ هدي «سلام الله عليهم» برجستگي دارد. نماز آن ذوات نوراني بايد سرمشق شيعيان باشد.

مساجد شيعيان بايد در وقت نماز، مملوّ از جمعيّت باشد و در هنگام نماز بايد همه جا خلوت باشد و همۀ كارها تعطيل شود و همه به نماز اول وقت، در مسجد و به جماعت بپردازند. لااقل در هفتۀ ولايت بايد مساجد پر از جمعيّت باشد و همه به نماز اهميّت بدهند تا از اين نظر بتوانند شباهتي به اميرالمؤمنين«سلام الله عليه» پيدا كنند.

اين موارد قطره اي از درياي بيكران فضائل اهل بيت«سلام الله عليهم» بود كه بايد سرمشق شيعيان گردد.

يك شيعه هم بايد شعار و اظهار محبّت به اهل بيت«سلام الله عليهم» داشته باشد، هم از حيث اعتقادي از بنيۀ قوي و محكم برخوردار باشد و هم از نظر عمل، خود را شبيه اهل بيت«سلام الله عليهم» كند.

اركان تشيّع كه همان اركان ايمان است، لازم و ملزوم يكديگرند و هر سه ركن بايد در زندگي شيعيان باشد.

از سه ركن تشيّع، دو ركن شعار و عقيده به نسبت موجود است، گرچه بايد بيش از اين باشد. اما آنچه موجب نگراني است، عدم تطابق عملكرد بسياري از مردم با نحوۀ رفتار معصومين«سلام الله عليهم» است.

بروز علني فساد اخلاقي در جامعه و وجود گناه و معصيت كه فعلاً در جامعه رايج است، با تشيّع سازگار نيست. از قرآن و عترت استفاده مي شود كه چنين ملّتي، شيعۀ واقعي نيست.

هفتۀ ولايت، هفتۀ مهمّي است. اين ايام و اين هفته بايد سراسر اظهار محبّت به اهل بيت«سلام الله عليهم» باشد. همچنان كه بايد موجب تقويت بنيۀ اعتقادي در زمينۀ امام شناسي شود و مهم تر از آن دو، اين هفته بايد يك معلّم اخلاق براي شيعيان باشد تا بتوانند پس از آن به واجبات اهميّت دهند و از گناه و معصيت اجتناب جدي داشته باشند و به انجام مستحبات نيز به قدر توان و نشاط بپردازند.

برگفته از سايت:  http://almazaheri.ir

پي نوشت ها:

[1] مائده / 3

[2] طلاق / 7