
بی گمان هر فردی از انسان و هر قوم و ملّتی از انسان ها با نظر به چگونگی و تفسیر و توجیهی که درباره حیات خود دارند و با نظر به فرهنگی که در آن زندگی می کنند، حقایق را به عنوان آرمان ها و ایده های اعلا برای خود پذیرفته
اند. این آرمان ها و ایده ها اگر از سنخ عظمت های معقول، مانند عدالت و آزادی و نظم و صدق و اخلاق و فداکاری و دیگر تجلیات تکاملی روح باشند، تحقق و انطباق آنها در رندگی عینی انسان ها، جمال معقول و زیبایی عقلانی و والا
نامیده می شود، و اگر از سنخ ترکیبات و کیفیات محسوس باشند، زیبایی حسی نام می گیرد.